Waar is m’n wé wé wé punt dertiger punt be. De Fixkes schallen door mijn boxen, een jaar of tien geleden. Oké, nu nog soms, maar dat doet er niet toe. Niet hun bekendste nummer, maar het kwam spontaan in me op, zopas, verbaasd over mijn eigen adaptatievermogen.

Mijn Oneplus (voor wie niet helemaal mee is: een iPhone met meer mogelijkheden en minder portefeuilleledigend) kreeg een update, begin deze week. Op zich niets erg, dat doet-ie geregeld. Maar deze keer was anders. Plots moest ik niet meer op een set bolletjes drukken om naar mijn apps te gaan, maar swipen. Van beneden naar boven. Paniek! (Nu ja, licht). Want waar ik dacht over een snel adaptatievermogen te beschikken, merkte ik dat ik eerder sceptisch reageerde.

Waarom moet dat nu anders? Het vorige was toch goed? Dit raak ik nooit gewoon. Enzovoort. Absurd eigenlijk, zoiets kleins. Zou het dan toch? Eens de dertig gepasseerd…? Dat je plots gevoeliger wordt voor veranderingen? Dat ik — vanaf nu — een aanpassingsperiode nodig heb, voor elke wijziging? Stel je voor!

Een weekje later zitten we nu. Ik swipe naar boven, en naar beneden (want zo kan je het overzicht ook terug sluiten), alsof ik nooit anders gedaan heb. Paniek? Voor niets nodig! Dat wordt eentje om op te volgen. Ik ben benieuwd naar de volgende update. Of het moment dat ik koppig probeer te volgen, en er langzaam een besef insluipt, dat ik dat eigenlijk niet meer kan (en men mij moet uitleggen wat een Oneplus is bijvoorbeeld). Hopelijk pas binnen een jaar of dertig. Vanaf dan mag het wat te snel gaan!

Denk ik...

Lees ook andere schrijfsels

Nieuwe posts of verhalen ontvangen? Laat je email-adres achter.