Die keer dat ik twee keer onderuit geschoffeld werd door een auto

[en hoe dat hopelijk kan verminderen door fietsen een deel van het rijexamen te maken]

Ik had dood kunnen zijn! Was ik twee trappen sneller geweest… de auto trok redelijk stevig op om door het oranje te kunnen schieten, en had me ongetwijfeld een paar meter ver weggekatapulteerd.

't Is niet de start die ik in m'n hoofd had. Het geschrevene hierboven, bedoel ik dan. En misschien die van het fietsen ook niet. Een maand of drie, vier en de schrik zit er wat in, sinds ik er dan toch plots wat over nadacht. En dat terwijl ik bij beide voorvallen rustig verklaarde dat zoiets wel kan gebeuren, en er gewoon voor zorgde dat ik de daders kon bereiken voor het geval er wat zou voorvallen. Dat zou mijn start zijn geweest: kan gebeuren. Om dan over te stappen op het volgende gedeelte.

Misschien nog even kaderen. De eerste was in Brussel. Een auto vertraagde om een garage binnen te rijden, vertraagde nog, waardoor ik er vanuit ging dat hij me gezien had, maar sloeg toch af op het moment dat ik langsreed. Bloedende knie, beetje pijn aan de schouder, maar niks erg. Kan gebeuren. En ze snelden toe om te helpen, wilden me naar huis doen. Kan gebeuren dus. De tweede was in Kapellen. Ik reed door groen om een kruispunt over te steken, intussen sprong het licht op oranje en dacht degene aan de overkant er nog even door te schieten én kort af te draaien, op die manier mijn pas afsnijdend. Alle remmen dicht (ik), mijn handen tegen zijn auto, mijn fiets achter mij in de lucht. Geen schade aan mezelf, fietsstuur staat een beetje scheef, drinkbus kapot. Kan gebeuren.

Ik schrijf nu trouwens vooral omdat mijn beeld veranderd is, misschien was het er anders niet van gekomen. Het beeld, da's dat van die twee trappen sneller. 't Is niet altijd even gemakkelijk. Fietsen tussen de auto's. In druk verkeer lukt dat eigenlijk beter dan in, nu ja, minder druk dus. Maar hoe alert je zelf ook bent (en ik ga er nog altijd vanuit dat het niet aan mij lag), je blijft een zwakke weggebruiker dus, een die maar een tikje nodig heeft om er niet zo goed vanaf te komen.

Oh ja, ik ging een punt maken. Om te beginnen: let asjeblieft op als je in de auto zit! Je wil echt geen fietser op je capeau zien verschijnen. 

En dan een klein pleidooi, misschien. Er is 1 ding wat ik gemerkt heb sinds ik fiets. Je ziet het gewoon, aan de manier waarop een autobestuurder zijn vehicel bestuurt als het aankomt op tweewielers in de nabijheid. Je ziet het gewoon, wie al eens de fiets neemt, en wie niet. En ik zie het bij mezelf ook. Nu ik weet hoe een fietser (ikzelf) zich beweegt in het verkeer, ben ik daar nog een stuk voorzichtiger in. Dat punt? Juist! Rijexamens en opleidingen worden geregeld aangepast, maar zelden wordt er vanaf de andere kant gekeken. Je leert gewoon door te doen. Als je met je snoet in je gsm tegen een lantaarnpaal loopt, loop je de volgende keer veel voorzichtiger met diezelfde - misschien iets plattere - snoet in je gsm. Rij je met de fiets door Brussel, leer je wat voor een merde het kan zijn om je op twee wielen voort te bewegen!

Het idee: wie een rijbewijs wil halen, doet een fietstocht door een stad met een autoprobleem (hallo Brussel), en dan zien we wel weer verder. 't Is maar een ervaring, één die na een paar nachten resulteerde in een 'misschien heb ik toch wel chance gehad'

Lees ook andere schrijfsels

Nieuwe posts of verhalen ontvangen? Laat je email-adres achter.