Meneertje Sterk is al oud. Heel oud zelfs. Hij is zo oud dat hij het oudste Meneertje van ons land is. Da’s al behoorlijk oud he! Maar er is nog iets speciaal aan Meneertje Sterk. Overal waar hij gaat, neemt hij een koffertje mee. Het lijkt wel of het vasthangt aan zijn hand. En elke keer als er iemand wil aankomen, gromt Meneertje Sterk, als een beer, of een hond, of een ander dier dat gromt.

Meneertje Sterk woont in de Gatenstraat. Nummer acht. Naast hem wonen Fien en Vic met hun twee mama’s. En aan de andere kant Wout en Warre, met hun mama en papa. Vier brave kindjes. Nu ja, meestal toch. Soms zijn ze ook wel eens… een ietsie-pietsie… nieuwsgierig. Nu kan je misschien wel al raden, waar ze zo nieuwsgierig naar waren?

De vier kindjes zaten samen in de boomhut van Wout en Warre. Ze keken naar Meneertje Sterk. ‘Het lijkt wel of hij het koffertje alleen maar loslaat, als hij slaapt?’ zei Fien. ‘Dan moeten we dan gaan kijken, ‘ zei Warre. Ze bleven nog een hele tjid zitten kijken. Zelfs toen Meneertje Sterk even buiten ging, bleven ze kijken. En wachten. En wachten. En wachten.

Eindelijk was Meneertje Sterk terug. Ze waren zo blij als… nu ja, als wat eigenlijk. Meneertje Sterk ging snel slapen. ‘Nu!’ riep Vic. De kindjes slopen naar binnen, trokken het koffertje van onder Meneertje Sterk zijn arm. Daarna gingen ze terug naar de boomhut. Er stond iets opgeschreven, op het koffertje. ‘Geheugen’ stond er. Maar niemand wist wat dat betekende. Ze probeerden, en probeerden. Maar het koffertje wilde niet open. Ze probeerden de hele nacht. Met sleutels, met een hamer, met een speld, zelfs door er tegen te praten. Maar open ging het koffertje niet.

Ondertussen was het al ochtend, en zagen ze Meneertje Sterk wakker worden. Hij deed zijn ogen open, en daarna… Niets meer. Zo bleef hij liggen. Hij werd niet boos, niet triestig, gromde niet en lachte niet. ‘Wat vreemd,’ dachten de kindjes. ‘Als je iets kwijt bent, da’s toch nooit leuk?’

Ze bleven kijken, vanuit hun boomhut. Maar toen Meneertje Sterk na een dag of twee nog steeds hetzelfde in zijn bedje lag, besloten ze toch maar eens dichterbij te gaan kijken. ‘Dag Meneertje Sterk,’ riepen ze vrolijk toen ze binnenstapten. Geen reactie. ‘Meneertje Sterk?’ Geen reactie. Ze probeerden nog een paar keer. Maar Meneertje Sterk lag daar, gewoon, te liggen. Het leek wel of hij niets meer wist. Niet hoe hij moest praten, niet hoe hij moest lachen, zelfs niet dat hij een koffertje had, dat hij altijd meenam.

Een beetje bang, liepen ze terug naar het huis van Warre en Wout. ‘Mama! MAMAAA!’ Maar toen mama kwam, durfden ze eigenlijk niet meer te vertellen. ‘Mama, wat is een geheugen?’ vroeg Wout dan maar.

‘Hoe kom je daarbij?’ vroeg mama. ‘Euh…zomaar,’ zei Vic snel. En mama vertelde. ‘Een geheugen is eigenlijk. Alles wat je geleerd hebt. Als je leert praten, stop je dat in je geheugen. Als je leert fietsen, stop je dat in je geheugen. Maar eigenlijk is het ook meer. Als je op vakantie gaat, stop je dat ook in je geheugen.’

‘En is dat dan een koffertje,’ vroeg Fien plots. ‘Wat een gekke vraag, hoe kom je daar bij’ antwoordde de mama van Wout en Warre. Maar eigenlijk wist ze het zelf niet. Ze had nog nooit zo’n geheugen van dichtbij gezien. Ze wist enkel wat het was, en dat het er was.

‘Ok, bedankt,’ zeiden de kinderen samen, en ze trokken terug naar de boomhut. Ze snapten het wel. Meneertje Sterk wist niets meer. Helemaal niets. Dat kon ook niet. Want zijn geheugen, lag in de boomhut. De volgende nacht, wanneer iedereen sliep, slopen ze terug naar binnen, en gaven ze Meneertje Sterk zijn koffertje terug. Opnieuw wachtten ze, de hele nacht. En toen Meneertje Sterk de volgende dag weer uit zijn bedje kroop, waren ze blij dat hij zijn geheugen terug had.

En ze spraken af, om de volgende keer, gewoon te vragen wat ze wilden weten. Want je weet nooit wat er in een koffertje kan zitten.

Lees ook andere verhalen

Nieuwe posts of verhalen ontvangen? Laat je email-adres achter.