Ze gleed door de straten, alsof de oneffenheden op het trottoir haar niet deerden, alsof ze ze niet voelde. Ze droomde, vaak, nu ook. Waarover wist niemand.

Ze was nieuw in het dorp. En zoals elk vers bloed, prikkelde ze de locals. Hun interesse uiteraard. Iedereen keek, als ze voorbij dreef, niemand zei iets. Nieuw heeft zo zijn tijd nodig.

Ze betrok het witte huis met megatuin aan het eind van de lei. Hoewel daar vroeger zelden iemand passeerde, was het plots een komen en gaan van fietsers en wagens, die toevallig te ver reden, hopende een glimp van de nieuwe op te vangen.

Op een dag zat de schijnbaar zestienjarige voor haar knusse huis, opnieuw dromend, lichtjes starend. Een passante raapte al haar moed bij elkaar en durfde eindelijk een hallo te plaatsen. Geen reactie. Het meisje droomde verder. De vrouw kwam dichter en zei het opnieuw. 'Hallo meisje? Hoe heet je?’ De meid ontwaakte uit haar droomwereld en antwoordde zacht. 'Neirolak…Neirolak Nav Ned Remmel' De vrouw keek verbaasd, maar haar hoofd deed het af alsof ze Russische roots zou hebben. ‘Hoe oud ben je?’ ‘Veertig,’ zei de meid. 'Vandaag veertig.’ De vrouw stamelde, slikte, kon nog net een 'nou' uitbrengen en vertrok zo snel ze kon, met verstomming geslagen.

Ze reed het dorp in en vertelde iedereen over de meid, die eigenlijk een vrouw bleek te zijn. Al gauw deed het verhaal de ronde, en werden zakken zout aangehaald om het nog een stukje interessanter te maken. Snel was iedereen benieuwd naar het geheim hoe ze er zo jong was blijven uitzien. 'Ze zal wel fake zijn,’ riep iemand, maar dat zag je er dan toch niet aan. 'Ze liegt,’ zei een ander. Intussen was er een massa volk samengetroept. Er werd nog meer geroepen. Misschien had ze wel een elixir, of vond ze de eeuwig-jong-formule.

De massa geraakte nu helemaal in extase, bij dat laatste idee. In troep stapten ze nu naar het witte huis aan het eind van de lei. Het meisje zat niet meer voor haar huis. Iedereen stond stil. Niemand durfde roepen of aanbellen. De meid voelde dat er wat op til was en keek even vanachter haar gordijn. Bij het zien van de massa dook ze in elkaar. Bang om wat ze van plan zouden kunnen zijn. Zo bleef het een tijdje. En gebeurde er niks. Door haar hoofd spookten heel wat ideeën, vluchten, verstoppen, in elkaar gedoken blijven zitten. Uiteindelijk zag ze in dat er toch geen ontsnappen aan zou zijn. Ze stond op, gluurde nog een keertje door het venster en sleepte zich naar buiten. Bij het openen van de deur, ontstond geroezemoes, daarna applaus. Ongewild zette de vrouw die met haar sprak een Happy Birthday in, waarop de rest, om hun eigen spanning weg te nemen inviel en niemand eigenlijk echt wist wat er plots gebeurde.

Na het zingen viel alles weer stil, hoewel het meisje in tranen stond. Van blijdschap, of van de spanning, wie weet. Een man trad naar voren en stapte naar het meisje. 'Vertel ons je geheim, vertel ons alles, hoe je er zo jong blijft uitzien. Lieg je? Ben je gek? Heb je een elixir? Vertel het ons!’ 'Oh, is het dat?’ sprak de meid. 'Er is geen geheim. Ik ben Neirolak, en ik blijf eeuwig jong.’

Lees ook andere verhalen

Nieuwe posts of verhalen ontvangen? Laat je email-adres achter.