‘Hallo?’ Aan de andere kant van de lijn werd de telefoon opgenomen. ‘Dag Moetie,’ hoorde ik papa zeggen. ‘Is het zo ver? Ik kom direct naar daar! Hoe is het verlopen? Is het een jongen of een meisje? Een meisje? En hoe noemt ze? Nina? Wauw, mooie naam. Ah je gaat de rest ook verwittigen. En… ah ja… tot sebiet!’ Moetie was de eerste die het wist. Na papa, mama en de verpleegsters natuurlijk.

Ik lag dicht tegen mama. Ze voelde lekker warm. En vandaar kon ik het hele schouwspel goed volgen. Hoewel, ik was nog klein natuurlijk. Maar het telefoontje van daarnet, werd nog wel een paar keer herhaald. Naar Mammie, naar mijn meter, naar Vokke en Daddy. Ik was er dus. Niet te groot, niet te klein. Juist van snit. Ik was er wel snel bij, zeiden ze. Ze verwachtten me pas binnen een weekje of drie. Maar ik had er genoeg van in dat buikje! Tijd om de wijde wereld in te trekken. Of toch wat licht te zien.

Midden in de nacht was het. Dat leek me het ideale moment. Mama en pap lagen nog niet zo lang te slapen. Ze waren nog op stap geweest na de voetbalmatch. En daarna nog frietjes gegeten ook. Over die frietjes zou ik ook nog iets kunnen vertellen. Maar dat zal ik maar zo laten. Niet zo smakelijk. 2 uur slaap. Dat leek me genoeg. Dan pakte ik mijn scherpste vingernagel en …prikte ik het ballonnetje open. Mama werd wakker in een waterbed! Ik schaterde van het lachen. Papa nam meteen zijn computertje. Om even voor de zekerheid op te zoeken. Gek hoor. Veel duidelijker kon het niet.

En weg waren we. Naar Mechelen. Papa grapte nog even dat hij de weg niet wist. Flauwe plezante. Een uur of twaalf heeft het nog geduurd, denk ik. Want van uren kende ik nog niet zo veel. Maar ik weet wel dat papa nog een dutje heeft gedaan. En mama een tijdje in bad heeft gezeten. Daarna vond ik het welletjes. De eerste die mij zag, was een mevrouw die ik niet zo kende. Kinderkoloog of zoiets. Daarna was het mijn papa. Hoewel dat maar heel even was. Enkel de bovenkant van mijn hoofd was zichtbaar. En da’s nu niet bepaald mijn mooiste kant. Eerlijk gezegd, denk ik dat papa ook wat schrik had. Om flauw te vallen of zo. Maar da’s niet gebeurd hoor. En mama ondertussen maar roepen, maar ze heeft natuurlijk flink gewerkt!

Niet veel later was het aan mij om te roepen. Ik mocht snel bij mama. Die was blij, zoals elke mama denk ik. Maar de mijne was nog blijer. ‘t Is geen roske,’ zei ze. Geen idee toen wat ze daarmee bedoelde. Nu weet ik dat hoor, mijn zus is een roske. En dat is er aan te merken ook. In elk geval werd ik gemeten, gewogen en getest. En daarna…Eten! En voor we het wisten was het daar vollenbak. Geen herders of koningen, gewoon wat familie. Maar ‘t was plezant. Iedereen zag mij graag! Nu nog hoor. Ik ben dan ook een lieveke he.

Lees ook andere verhalen

Nieuwe posts of verhalen ontvangen? Laat je email-adres achter.